Φημολογείται, πως τα στήθια του νομοθέτη Σόλωνα ήταν εύρωστα κ’ έμοιαζαν σαν μεγαλοπρεπής δωρικός ναός που φύλαγε ολάκερη τη Θεϊκή σοφία. Οι ιεροί νόμοι του, που ‘ναι το επεξηγηματικό λυχνάρι των αρχαίων για άρτια δικαιοσύνη, παραμένουν ανεξίτηλοι καθοδηγητικοί κανόνες και για μας σήμερα. Κάθε πολιτεία, λεει, στέκεται και περπατά στα δυο ποδάρια της, σαν τον άνθρωπο. Το δεξί κοιτά ότι κανένα κακούργημα δεν πρέπει να περνά ατιμώρητο, και το ζερβί ν’ αμείβει κάθε ευγενή πράξη έγκαιρα και με διακριτική μεγαλοπρέπεια.
Όταν το πρώτο πόδι ξαστοχά να τιμωρήσει τις κακές πράξεις απ’ αμέλεια η διαφθορά, η πολιτεία αρχίζει να κουτσαίνει. Κι εάν το δεύτερο ποδάρι δεν νοιάζεται να τιμήσει τούς κοινωνικούς ευεργέτες του απ’ αφέλεια η τεμπελιά, η πολιτεία δεν στέκετε πια όρθια. Με αυτούς τους δυο απλούς κανόνες οι Αρχαίοι Έλληνες, κι αργότερα οι μαϊμούμιμητές Ρωμαίοι, δοξάστηκαν παγκόσμια και η φήμη τους ακούμπησε τ’ άστρα.
Τιμούσαν λαμπρά τους ευεργέτες τους, μερικούς με Θεοποίηση , άλλους με μαρμαρένια αγάλματα και σ’ όλους με μεγαλοπρεπές κηδείες όπου απάγγελναν ποιητικούς ύμνους για την αιώνια τους δόξα.
Για τους κοινωνικά απείθαρχους, γράφανε το όνομά τους σ’ ένα όστρακο (πήλινο κομμάτι) κάθε Γενάρη μήνα, και την άνοιξη ψήφιζαν για την ανάλογη τιμωρία τους. Εάν μάζευαν έξη χιλιάδες ψήφους (6.000), τους οστράκιζαν αλλά Κλεισθένη στους Δελφούς και σ’ άλλα ιερά μυστήρια από πέντε έως δέκα (5-10) χρόνια, για κοινωνική αγωγή και πνευματοδιανοητική καλλιέργεια.
Δεν μπορεί κανείς παρά να θαυμάζει το αξιοζήλευτο σωφρονιστικό τους σύστημα που τόσο μελετημένα κι άψογα εφάρμοζαν. Το κακούργημα για αυτούς, ήταν ψυχονοητική αρρώστια, που ρίζωνε βαθιά με την πάροδο του χρόνου σε επικίνδυνη εγκληματική συνήθεια. Θωρούσαν, πως θα ‘πρεπε σύντομα να ‘γιάνει με την επίμονη σωφρονιστική θεραπεία. Η πείρα τους είχε διδάξει, ότι με την υποδειγματική συναναστροφή και την δημιουργική απασχόληση, η κακοσυνήθεια μετατρέπεται τελικά σε αξιοζήλευτη αρετή. Σαν τ’ αδέσποτα θηριά, που με τη εντατική τους εκπαίδευσή, αναπλάθοντε αγάλι σε χρήσιμα εργαλεία μας.
Βλέποντας την εγκληματικότητα τελευταία να ξεπηδά παγκόσμια σαν τα μανιτάρια του φθινοπωρινού απόβροχου, κι ανησυχούμε για την επικίνδυνη επέκταση που παίρνει. Που λοξοδρομήσαμε άραγε και πήραμε τέτοιο ολισθηρό κατήφορο;
Μήπως γκρεμίσαμε τα ανθρώπινα ιδανικά με τη λανθασμένη εκπαιδευτική και κοινωνική κατεύθυνση που παρέχουμε στους νέους μας; Όταν το όραμά μας είναι η έρευνα, η γνώση, η αρετή και η δημιουργία, τότε σίγουρα το κακούργημα δεν έχει καμιά θέση στο ψυχονοητικό μας σύνταγμα; Το διανοητικό μονοπάτι ποτέ δεν συνοδεύεται με φανατισμό, δογματισμό και εγκληματικότητα. Η σωστή κατεύθυνση χαράζεται πρώτα απ’ τον ιδανικό γονιό, πλουτίζεται και επεκτείνετε με τη σωστή παιδεία, και αξιολογείται με τιμές και διακρίσεις απ΄ τη δημοκρατική πολιτεία.
Έτσι μόνο χτίζουμε γερά θεμέλια που θα στηρίζουν την ειρήνη, την πρόοδο και την συμβιωτική αρμονία αναμεταξύ μας. Δεν είναι άραγε καιρός να επανεξετάσουμε την όποια λανθασμένη μας πορεία, εάν θέλουμε να προλάβουμε μελλοντικά την αναπόφευκτη αυτοκαταστροφή μας;
Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου