Εδώ και εικοσιπέντε (25) αιώνες περίπου, το Αθηναϊκό δικαστήριο παραβίασε για πρώτη φορά την ανθρώπινη νοητική ελευθερία και καταδίκασε τον φιλόσοφο Σωκράτη σε θάνατο. Κατηγορήθηκε ότι αγνοούσε τους Ολύμπιους θεούς, κι ότι ρύπανε τα μυαλά των νέων με καινούργιες φιλοσοφικές ιδέες.
Αυτό συνέβη διότι, για ένα μικρό διάστημα η Αθηναϊκή δημοκρατία καταλύθηκε μετά την πελοποννησιακή καταστροφή, και αντικαταστήθηκε με τους τριάκοντα (30) τύραννους, όπου και περιόρισαν για μικρό διάστημα και την ελευθερία σκέψεως. Αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας συνέλαβαν τον κύριο μηνυτή του Σωκράτη και τον καταδίκαζαν σε θάνατο. Έχτισαν συνάμα και προσωπικό ναό στην μνήμη του μεγάλου Έλληνα φιλόσοφου.
Πεντακόσια χρόνια μετά τον θάνατο του Αθηναίου στοχαστή, η ανθρωπότητα έχασε πια την ικανότητα να σκέφτεται ελεύθερα μέχρι και σήμερα, λόγω της μισαλλοδοξίας του δογματικού παπά και του συνεταιρό του στρατιωτη. Μόνοι τους κατόρθωσαν να σταματήσουν την ανθρώπινη εξέλιξη και να μετατρέψουν την ανθρωπότητα σ’ ένα απέραντο διανοητικό απολίθωμα. Εδραίωσαν τρόμο και φόβο στα μυαλά και στις ψυχές της ανθρωπότητας που κανείς πια σήμερα δεν τολμά να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς να υποστεί δογματική επίθεση, η και θάνατο πολλές φορές. Η μισαλλόδοξη αυτή συμμαχία τους, έθεσε συνάμα και την φιλοσοφική σκέψη εκτός υποψηφιότητα να κυβερνήσει πολιτισμένο κράτος (τρόπον τινά) στον πλανήτη μας μέχρι σήμερα.
Οι αρχαίοι Έλληνες με πεντακόσια 500 χρόνια δημοκρατική διακυβέρνηση, δημιούργησαν ότι καλό και θαυμαστό κυκλοφορεί σήμερα στην ανθρωπότητα. Δημοκρατία, Φιλοσοφία, ποίηση, επιστήμη, πνευματισμό, μουσική, θέατρο, λεπτές τέχνες, μαθηματικά, υγιεινή, αθλητισμό, κι ότι άλλο θαυμαστό παρέλειψα μαζί. Τουναντίον όμως τα σημερινά εβραιογενή δόγματα δεν δημιούργησαν τίποτα το αξιόλογο στη ανθρωπότητα. Εδραίωσαν μοναχά φανατισμό, φοβολαγνεία, προκατάληψη (superstition) σκοταδισμό, δογματικούς πολέμους, καταπιεστικές αποικιοκρατίες, αποτρόπαια αιματηρά εγκλήματα και περιορισμό στην νοητική και πνευματική ανάπτυξη. Ποτέ η ανθρωπότητα δεν υπόφερε τόσο διανοητικά και ψυχικά όσο στα τελευταία 2000 χρόνια. Έχασε πια τον ανθρώπινο σκοπό που είναι η αγάπη για έρευνα, γνώση και αλήθεια, και περιπλανιέται για είκοσι αιώνες τώρα πεδουκλωμένη και αδιάφορη για το πνευματικό της μέλλον.
ΤΟ ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ, δεν είναι σήμερα δημοφιλής θεσμός, ούτε και η αγάπη για έρευνα, φιλοσοφία, ποίηση και καλές τέχνες, όπως ίσχυε στους αρχαίους μας προγόνους, αλλά η τυφλή υπακοή στο κατεστημένο “Πίστευε και μη ερεύνα”. Σποραδικά κανένας παρεξηγημένος στοχαστής προσπαθεί να ξεστομίσει τι ακούει και τι βλέπει με τον νοητικό του μάτι, αλλά κανείς δεν του δίνει τόση μεγάλη σημασία. Σαν του βυθού τα ψάρια, που δεν νοιάζοντε για τη γνώμη του τολμηρού ψαριού όταν πηδάει πάνω απ’ το νερό και ανακαλύπτει καινούργιο ουρανό και κόσμο. Οι άνθρωποι σήμερα δεν δίνουν μεγάλη σημασία στην αφηρημένη σκέψη. Δεν τους ενδιαφέρει η πέννα του στοχαστή, ο χρωστήρας του ζωγράφου και το κοπίδι του γλυπτομάσταρο όπως στην αρχαιότητα, αλλά σεργιανούν αδιάφοροι και ανεπηρέαστοι μπροστά τους.
Όταν μπαίνουν σε βιβλιοθήκες, πινακοθήκες και μουσεία, δεν δίνουν σημασία στα έργα τέχνης το καθένα του ξεχωριστά. Αλλά τα αλαργοκοιτούν βιαστικά όλα μαζί σαν τους πολιτικούς πουν χαιρετούν τον όχλο από μακριά σηκώνοντας το ένα χέρι μοναχά. ‘Κανένας δεν μπορεί να εκτιμήσει την καλλιτεχνική αξία, λέει Ο φιλόσοφος Ελμπερτ Χάμπερτ, χωρίς να έχει καρδιά που να χτυπά και ψυχή που νοιώθει ευαίσθητα’. Η καλλιτεχνική δημιουργία είναι πνευματική αρμονία που εμψυχώνει, εμπνέει και αγαλλιάζει τον νου και την ψυχή του ανθρώπου. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες εμποτίζουν την δημιουργία τους με αρμονία, και την φορτώνουν με εισήγηση και νόημα πάνω από την απλή ανθρώπινη αντίληψη.
Η δημιουργία τους είναι γεμάτη από πνευματικούς αντίλαλους που κλονίζουν βαθύτατα την ψυχή του ώριμου ανθρώπου. Όλες οι λεπτές τέχνες είναι συνήθως πλουτισμένες με ζωτικότητα και πνευματική ουσία που σπάνια ξεφεύγει το παρατηρητικό μάτι του αναπτυγμένου ανθρώπου’.
Όλοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν με κάποια καλλιτεχνική ικανότητα, αλλά το λανθασμένο μονοπάτι που διάλεξαν στη ζωή, απολύχνοσε το ψυχονοητικό ταλέντο τους πρώιμα. Κάθε άνθρωπος μπορεί να γράψει ποιήματα, έλεγε ο ποιητής John Milton, εάν δεν κουβαλάει μαζί του εμπόδια και άχρηστες ουσίες που η ψυχή του ποτέ δεν διάλεξε. Μαθαίνομε να γράφομε γράφοντας και όχι σπουδάζοντας ογκώδεις τόμους από ακαδημαϊκά βιβλία. Ο Herbert Spencer, έμαθε γραμματική στα εξήντα του χρόνια όταν άρχισε να γράφει τις πραγματείες του, που είναι και η καταλληλότερη ηλικία στον άνθρωπο να γράψει τις εμπειρίας του.
Ο Δημιουργός δεν περίμενε απ’ τον άνθρωπο να μάθει πρώτα πολλά γράμματα πριν στοχαστεί και ερωτευτεί την αλήθεια και την λεπτή τέχνη στη ζωή του. Τα καλά και γνήσια στη ζωή είναι πάντοτε αυτοδίδακτα. Δεν φταιει το πνεύμα εάν δεν παράγει λεπτές τέχνες στον κάθε άνθρωπο, αλλά φταίνε τα παραγεμισμένα τους μηλίγγια που δεν επιτρέπουν στο πνεύμα να περάσει μέσα τους ελεύθερα. Ο κοσμικός νους είναι πάντα έτοιμος να βοηθήσει τη δημιουργία στον κάθε άνθρωπο, εφόσον βέβαια το μυαλό και ψυχή του διατηρούνται αγνά και ανοικτά. "Αφεντικό, λέει ο Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη, για να είσαι ευτυχισμένος στη ζωή πρέπει να είσαι αγνός και χαζούτσικος σαν τα μικρά παιδάκια" (Οι λέξεις νήπιο και μωρό δεν σημαίνουν μοναχά μικρό παιδάκι, αλλά και γλυκοχαζούτσικο).
Η πνευματική δημιουργία πηγάζει απ΄ της ψυχής τα αμπάρια και δεν έχει καμιά ανάγκη απ’ ακαδημαϊκά σχολειά για να εκφράσει το εσωτερικό της μεγαλείο. Εάν δεν μπορέσει να το εκφράσει με μελάνι και χαρτί, θα το τραγουδήσει η χορέψει πιο καλύτερα. “Η ψυχική ακτινοβολία είναι γεμάτη πνευματικό φως που λάμπει στον κόσμο έστω κι αν εκπέμπετε ακόμα κι από έναν εντελώς αγράμματο. “Αφεντικό! ξαναλέγει ο Ζορμπάς, δεν μπορώ να σου μολογήσω αυτό που αισθάνομαι μέσα μου με λόγια, αλλά μπορώ να σου το χορέψω τέλεια, εάν του λόγου σου το πιθυμείς”.
‘Οι μεγάλοι στοχαστές είναι τα πνευματικά οπλοστάσια που τροφοδοτούν την ανθρωπότητα με την οπλισμένη τους διάνοια. Ακούγοντας τις σκέψεις τους, μαθαίνομε και εμείς να δημιουργούμε αγάλι τη δική μας προίκα. Οι στοχαστές προετοιμάζουν το έδαφος για καινούργιους στοχαστές, και ‘χουν πάντα ένα κεντρικό θέμα που αγωνίζονται ασταμάτητα, την ατομική ελευθερία.
Κάθε πρωτοπόρος στοχαστής είναι ο νοητικός φακός στην ανθρωπότητα που δυστυχώς όμως αμείβεται συχνά με δοκιμασίες, αφορισμούς και απάνθρωπες μαρτυρίες στη πορεία της ζωής. Σωκράτης, Πλάτωνας, Τζιορδάνου Μπρούνο, Γαλιλαίος, Δάντης και Βολτέρος είναι λίγα από τα πολυάριθμα θύματα του παρελθόντος. «Το βαθύ γράψιμο έχει ανάγκη από Σπαρτιάτικα νεύρα και αρχαίο Αθηναϊκό κεφάλι. Χρειάζεται μεγάλη νοητική πειθαρχεία και καλή σφριγονευρική κατεύθυνση.
Η λογοτεχνική δημιουργία φορολογεί αδρά το νευρικό απόθεμα του συγγραφέα. Οι ιδέες του δεν κατεβαίνουν εύκολα πριν οι σφυγμοί του ανεβούν πάνω από τους ογδόντα (80) στο λεπτό, και αυτό σημαίνει ραγδαία νευρική εξάντληση για αυτόν που γράφει ψυχικά. Οι μεγάλοι συγγραφείς δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα στη ζωή τους εκτός απ’ το να γράφουν μοναχά. Σαν το διαλεχτό άλογο που δεν μπορεί να τραβάει αλέτρι όλη μέρα και να τρέχει για την πρώτη θέση στον ιππόδρομο την νύχτα».
Όλα τα φημισμένα βιβλία που παραμένουν ανεξίτηλα στην τριβή του χρόνου, είναι προσωπικές βιογραφίες. Ο στοχαστής δεν ενδιαφέρεται να γράψει για τίποτε άλλο εκτός απ’ την ίδια τη ζωή του. Η λογοτεχνία είναι βιογραφική εξομολόγηση και η μελάνη της είναι πάντοτε κόκκινη. Το γράψιμο δεν είναι τίποτε άλλο παρά πνευματική ενέργεια, που εισέρχεται στον συγγραφέα και τον χρησιμοποιεί σαν όχημα να εκφράσει τις ιδέες του. Όταν ερωτευόμαστε τον γραφικό χαρακτήρα κάποιου συγγραφέα, σημαίνει, ότι απλώς αναγνωρίζομε τις ανεκπλήρωτες ιδέες μας στο βιβλίο που διαβάζομε.
Όλοι μας είμαστε μέρος της κοσμικής εξέλιξης που κατευθύνει τις σκέψεις μας σαν τις μαριονέτες στην θεατρική σκηνή, κι όταν αφουγκραζόμαστε προσεκτικά την εσωτερική καθοδηγητική αυτή φωνή, γινόμαστε θεσπέσιοι. Κάθε άνθρωπος γεννιέται με προσωπικό επάγγελμα που κανείς δεν μπορεί να του το μιμηθεί η να το αφαιρέσει, και το επάγγελμα αυτό ονομάζεται ταλέντο. Ας εμπιστευθούμε το κοσμικό μας τούτο δώρο χωρίς φόβο, αμφιβολία και δισταγμό, σίγουροι πως το κοσμικό χέρι που μας φύτεψε στον πλανήτη τούτο, φρόντισε και κάτι καλύτερο για μας. Εάν πιστέψομε ακράδαντα στην κοσμική αυτή αποστολή μας, σίγουρα θα ανταμειφτούμε με υγεία και ευτυχία στο μικρό αλλά ενδιαφέρον υδρόγειο ταξίδι μας.
Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου