ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

Του Δημήτρη Καραλή
Η φύση μιλάει πάντα φανερά με τη φωνή της συνεχούς ροής και της διάλυσης για ότι δημιούργησε. Όλα τα πλάσματα τριγύρω της χρειάζοντε ξεκούραση και ανανέωση μια μέρα. Οι λεωφόροι της ακατάπαυτης εξέλιξης προχωρούν συνεχώς μπροστά να ανανεώσουν τα κατεστραμμένα τους ναυάγια που ο χρόνος απογύμνωσε και περιθωριοποίησε φθείροντας.

Αφουγκράζοντας λυπητερά τους φθινοπωρινούς ανέμους να ξεντύνουν καταπράσινα δάση, περβόλια με πανέμορφους ανθόκηπους, κι αναστενάζομε ανήμποροι να επέμβουμε που μας φεύγουν πρόωρα. Αλλά δεν ανησυχούμε και τόσο πολύ, αφού γνωρίζομε από πείρα ότι η αναπνοή τους θα γίνει μαλθακή και ανανεωμένη την προσεχή άνοιξη. Καινούργια μπουμπούκια μέσα απ’ τα λήθαργα κλωνάρια τους θ’ αρχίσουν να ξαναφουσκώνουν πάλι, ξεδιπλώνοντας τρυφερά νεόφυλλα και μυρωδάτα λούλουδα.

Έτσι και εμείς, τι κι αν θα πεθάνομε μια μέρα; αφού γνωρίζομε σίγουρα ότι θα ξανανιώσουμε στο μέλλον μας παρόμοια. «Τα πάντα ρέουν », λεει Ο Ηράκλειτος. Τίποτε δεν έρχεται στη ζωή χωρίς να μη προΰπαρχε κάπου αλλού πρότερα, και τίποτα δεν φεύγει για το πουθενά όταν πια πεθαίνει, λεει Ο Αναξαγόρας. Είναι η ζωή στον πλανήτη τούτο η μοναδική και ο θάνατος για όλα τριγύρω μας ένας αιώνιος ύπνος σαν το αρχαίο μυθικό ενδύμιο*; Α!... όχι φίλοι μου συνοδοιπόροι δεν είναι καθόλου έτσι. Πέρα από τον επίγειο τάφο μας μια άλλη αόρατη δύναμη αργοκλωσάει αθόρυβα για την μελλοντική μας κατοικία. Εκεί που κάθε αναπτυγμένη αγνή ψυχή, θα αναλάβει την αιώνια αθανασία, γεμάτη από ασύλληπτη ευτυχία και σε αφάνταστη μεγαλοπρέπεια.

* ενδύμιο= ήταν αρχαίο μυθικό πρόσωπο που κοιμόνταν αιώνια.

Johannesburg
Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.