Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Η μεγαλύτερη επιθυμία της καρδιάς μου δεν είναι να γίνω πλούσιος, ισχυρός, σπουδασμένος, ξακουστός η ακόμη και καλός, αλλά απλώς να ακτινοβολώ από ζωντάνια. Θέλω να λαμπωσκορπώ υγεία, αγάπη ενθουσιασμό, πεποίθηση, κουράγιο, γαλήνη και καλή διάθεση.

Μ’ αρέσει να ζω χωρίς κακία, φθόνο, ζήλια, καπρίτσιο, εγωισμό, και να ‘μαι απλός, ήρεμος, εγκρατής κι ανοικτός χαρακτήρας. Να ‘μαι καθαρός στο σώμα και στον νου και να εκπέμπω ειλικρίνεια, δικαιοσύνη και κατανόηση στους συνανθρώπους μου.

Να μην αισθάνομαι απογοήτευση στα εμπόδια της ζωής μου, αλλά να τα αντιμετωπίζω ψύχραιμα χωρίς απελπισία. Εύχομαι οι συνάνθρωποί μου να ζήσουν τη ζωή τους κι’ αυτοί όπως την επιθυμούν γεμάτη από υγεία, δημιουργία, και ευτυχία. Στον προσωπικό τομέα τους αυτό, δεν μ’ αρέσει να ανακατεύομαι η να υπαγορεύω δίνοντας οδηγίες που αυτοί δεν θα επιθυμούσαν.

Εάν τυχόν ζητήσουν την βοήθειά μου, θα ήθελα να τους δείξω τον τρόπο πώς θα μπορέσουν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Κι εάν θελήσω να τους ενθαρρύνω η να τους εμπνεύσω, προτιμώ να το κάνω με το προσωπικό μου παράδειγμα κι όχι με επικριτικές διασταυρώσεις και δικτατορικές επιβουλές.

Δεν μ’ αρέσει να επικρίνω την όποια πίστη των συνανθρώπων μου, αλλά.. ούτε κι αυτοί να ενοχλούνται με τις δικές μου σκέψεις. Η νοητική ελευθερία είναι άκρως αναγκαία για τη πνευματοδιανοητική πρόοδο και την ειρηνική συμβίωση στην ανθρωπότητα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κατηγορεί και να επικρίνει την διαφορετική σκεψη η πίστη των συνανθρώπων του για προσωπικούς λόγους ανασφάλειας.

Όταν ένα πιστεύω πειθαρχεί, δυναμώνει και ικανοποιεί τον άνθρωπο, θα 'ταν απρέπεια να το επικρίνομε έστω και για λόγους «σωτηρίας». Το προσωπικό πιστεύω είναι το δεύτερο στήριγμα μετά την αγάπη που πλησιάζει κάπως την Θεότητα, αρκεί μόνο να μην επιβάλλεται δια πυρός και δια σιδήρου σαν το θεοκρατικό μεσαίωνα.

Ο καλύτερος τρόπος για να δικαιώσει την πίστη του και την αξία της κανείς, είναι να την ζει καθημερινά με το παράδειγμά του. Αλλά.... η καλύτερη και ποιο σπάνια πίστη να την συναντήσει κανείς στον άνθρωπο, είναι να πιστεύει ακράδαντα στον εαυτό του. Το καλό προέρχεται πάντοτε απ’ το πιστεύοντας κι όχι από τη πίστη.


Σέβομαι τις διανοητικές και πνευματικές δημιουργίες του ιδεαλιστή, αλλά και τις υλιστικές πράξεις του υλιστή χωρίς σοβαρή διάκριση. Ο μεν πρώτος εκτελεί δημιουργικές εμπνεύσεις προς τα πάνω, και ο δε δεύτερος υλιστικές πράξεις προς τα κάτω. Και οι δυο τους εκτελούν προσωπικές ανάγκες που είναι χρήσιμες στον εαυτό τους και στην κοινωνία γενικότερα.

Πιστεύω επίσης, ότι στους ενωμένους και αγαπημένους γονιούς βρίσκεται το μυστικό της ευτυχίας των παιδιών, κι όχι στα απειθάρχητα και διαλυμένα σπιτικά. Στο ίδιο αγαπημένο οικογενειακό περιβάλλον βρίσκομε και την ακρογωνιαίο λίθο για να χτίσουμε τα θεμέλια μιας ειρηνικής και αρμονικής κοινωνίας.

Μπορεί οι σκέψεις και επιθυμίες μου που εξέφρασα ποιο πάνω να φυλλορροήσουν στο τίποτα μια μέρα όπως φυλλορροούν τα πάντα στη ζωή μας. Αλλά..... η ΑΓΑΠΗ ομως μόνη της θα παραμένει αθάνατη εγγυήτρια για την ειρινική συμβίωση στην ανθρωπότητα.


Johannesburg
Dimitri Karalis@ All Rights Reserved Worldwide.

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου