“Οι κύβοι Διός αεί ευπίπτουσι “
(Οι ζαριές του Δια πέφτουν πάντα ακριβώς)
Του Δημήτρη Καραλή
Γαλήνιος με τα χέρια μου σταυρωμένα περιμένω,
Ξέγνοιαστος από φουρτούνες μ’ αγέρα και βροχή,
Οργή σε μοίρες και εμπόδια ποτέ μου δεν εμμένω,
Γιατί όποιον καρπό κι αν έσπειρα θερίζω στη ζωή.
Αβίαστα με σιγουριά θα καρτερώ όσο κι αν ‘ργήσει,
Ξέρω καλά η πρόνοια τα οφέλη ποτέ δεν τα ξεχνάει,
Σε λεωφόρους στέκομαι που πράξεις μου έχουν χτίσει,
Βέβαιος για ότι κι αν έπραξα πάντα πίσω μου γυρνάει.
Δεν νοιάζομαι κι αν στέκομαι στα πέλαγα μονάχος,
Προσμένοντας τους μόχθους μου σίγουρος μπροστά,
Αφού γνωρίζω σίγουρα πως γυρίζουνε εμπράκτως,
Κ' οι πράξεις μου αμείβονται απ' τη πρόνοια πιστά.
Αγρύπνιος η κοιμούμενος τη νύχτα η τη μέρα,
Τους φίλου π’ αναζητώ κι αυτοί ζητούν εμένα,
Άγριος βοριάς και να φυσά δεν λιώνει τον αθέρα
Ούτε φουρτούνες σβήνουνε αυτό π’ ανήκει σε μένα.
Δένδρα βλαστούν στην ώρα τους μπουμπούκια σε καρπούς
Βρύσες,ποτάμια, ρέματα όλα στη θάλασσα πορεύουν,
Αγάπες, ζήλιες, φθόνοι και κάθε λογής, λογής καημούς,
Τον ίδιο δρόμο ακολουθούν και τη σοδιά επιστρέφουν.
Άστρα, φεγγάρια αλάνθαστα προβάλουν κάθε νύχτα,
Κύματα, μπονάτσες πάνε κ’ έρχονται σε ώρα ακριβή,
Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί με λαίμαργη τη φούχτα,
Να σταματήσει πια το δίκαιο μου εμένα για να βρει.
Johannesburg 2004
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου